Mızrak gibi saplandı, yine vehim çıkmazı, Çöktükçe koyu gece, çınlar nefs'in marazı.
Gemlenmez Beygirdir o, eksilmez otağımdan,
Uykular zehir olur, kaldırır yatağımdan.
Doru Tay edasıyla, âsi başa saklanır,
Umarsız saf aklımı, kökünden esir alır.
Bir tutsam edepsizin, savrulan yelesinden,
Söküp atsam ruhumun, inleyen hâlesinden.
İnsandır,beşer şaşar, arif olanda şaşar,
Bunca canlı ve cansız, zâhirde Yâr'e koşar.
Utan! ey aciz soluk, utan! hem de çok utan!
Utan ki, soludukça Yâr'i edersin beyân.
Bin yüzlü yüzsüzlüğüm! Düş artık sûretimden,
Ecel geldi gelecek,soyunmadın etimden.
Göz kırpmalık lâhzada,ıssız kalırsa kafes
Tedbirimi almadan, çoktan göçmüştür nefes.
Fikir, iz'ân, şirâze, sapır sapır dökülür,
Hesap,hesap üstüne ince ince çekilir.
N'olur, vehim dehrine dalma iradem, uyan!
Uyan! fetret asrıdır, Hakk rahından ayıran.
Bu asır ki, insanı insanlıktan çıkarır,
Asıl azar, bal kokar, bomboş bir kovan kalır.
Boş kovan paha tutmaz, kuru kemik nihâyet,
İmandır ruhun balı, arı Hakkı işâret.
Aynalar söylemiyor kaderde ne yazılı,
Esmer çıplak alında neler neler kazılı.
Perdeler çekilince, çarşaf çarşaf açılır,
onca cürüm sayfası ulu orta saçılır.
Çekme yaa Rabb perdeyi, henüz yarı ehilim,
Kandım beygir nefs'ime ,ben sefil, ben câhilim.
Kabahâtler tükürür, yüzüme tokat tokat,
Cihana sultan olsam. emân verir mi sırât.
Nice keşkeyi, aahı desteledim küfede,
Yük sırtımda giderim, aziz yurdum "ebed"e.
O küfe dökülünce kıyâmetim kopacak,
Geçtim kızı, oğulu, âkibetim n'olacak?
Biliyorum yolcuyum, yollar çakıl bezeli,
Ne bir dur var, ne durak, bu gidişler ezeli.
Beşikten mezara dek yolculukmuş asl'olan,
Rabbim! Akıl, şuur ver, yok ki şu handa kalan.
