EY NEFSİM
İbrahim ol yak nârı, İsmail ol ver canı,
Yusuf gibi kuyuda, bul Hakka vuslat anı!
Bak hilâl kanatlanmış, semâda bir şâhtır bu,
Ramazan nefis için, en kutlu eyvâhdır bu!
Ey nefsim söyle bana, bu kaçıncı uykudur?
Gidilir mi Mevlâ’ya, yüzün kirli ve kordur?
Hangi putu sakladın, göğsünün kafesine?
Kulak ver İbrahim’in, o tevhid nefesine!
Baltayı vur kalbine, kırılsın cümle taşlar,
Ancak böyle diner bak, gözündeki o yaşlar.
Nemrut’un ateşi mi, seni korkutan ey can?
İbrahim olanlara, gül bahçesidir o yan!
Gör İsmail’i nasıl, teslim oldu bıçağa,
Bakmadı ne evlada, ne toprağa balçığa.
Hangi iştah bükebilir, imanın bileğini?
İsmail ol ey nefsim! Kurban et dileğini!
Düş Yusuf’un kuyusuna, karanlıkta gör nuru,
Terk et Züleyha gibi, o yalancı gururu.
Zindan sana Mısır’dır, eğer sabrı bilirsen,
Saraylar sana dardır, nefse boyun eğersen!
Gömleğin arkadan mı, önden mi yırtık bak gel?
Harama uzanan o, kör nefse vur bir engel.
İffet senin tacındır, sabır ise kalkanın,
Ramazan bir kuyudur, müjdesidir her yanın!
Yakup gibi ağla ki, gözün nurla dolsun bak,
Kenan illerinden o, kutlu koku gelsin ak.
Açlık senin zırhındır, susuzluk ise cihad,
Bu mübarek aylarda, eyle ruhunu azad!
Zannetme ki bu oruç, sadece bir açlıktır,
Mevlâ’dan uzak kalmak, en büyük alçaklıktır.
Gözüne oruç tuttur, kulağın haram duymasın,
Kalbin şu yalan dehrin, süslerine uymasın!
Bayram sabahı yakın, pür-nur olsun istersen,
Sana cennet müjdesi, her nefeste gelir şen.
Lakin şartı bellidir: Ölmeden evvel ölmek,
Nefsin tüm putlarını, kendi eliyle bölmek!
Uyan artık ey gönül! Geçiyor bak bu ömür,
Nefsin elinde kalbin, olmasın kara kömür.
Peygamber izinden git, bulasın asıl canı,
Böylece feth eylersin, o sonsuz asumanı!
Derya 🌹 FİLİZ KÜYÜK ✍🏻
