Aç Gözlerini Ve Uyan Artık Tüm Gerçeklere

Düşlerim telkin ediyor:

Aç gözlerini ve uyan artık tüm gerçeklere…

Şahikası, o özlemin

Sektiğim Arnavut Kaldırımları

Çocuk yaşımda üzerinde yürüdüğüm o duvar Moda yokuşunda

Amperi sönmüş duyguları insanların

Alabildiğine sevdiğim

Ve damgalandığım

Nazarında uçuşan efkârım

Yaldızlı yollarında günün geceye hamt ettiğim kadar

Ömrün dilemması.

Anne kokan elim

Elimden kayan o ipin

Ucuna bağlı uçurtmam

Aslında göklere kanat açan benim

Ben ki ben:

Aşkın Hünkârına meylettiğim…

Ben ki ben:

Ah, o sefil yüreği zor zapt ettiğim

Gönlün surları şehre özenen

Ve o iki yakası benliğin

Asya Avrupa kıtasını zikreden

Kavuşulmaz

Kavuşulmazı renklerin

Ben ki:

En pembesinden aşkın

En beyazından masumiyete kanat açtığım

Siyahın zemherisinde dahi

Çiçek olup açtığım

Bazen savurduğum nidalarım

Kimselerin duymadığı

Sökün eden yaşlarım

Aşkı hazmedemeyen kim ise vurgun yediğim

Zehir zemberek sözcüklerin bentleri aştığı

Bense kemale ermek uğruna

Varsa yoksa kıtalar aştığım

Aşkın endamı

En münasip renk ve en kavuşulmaz

Aşka biat ettiğim

Renkler kadar mahcup

Ne dünde saklı ne de meczup

Varsa yoksa kıyama durduğum her an her gün

Beyitlerdeki t/aşkın namelerine kol kanat geren

Sadece Rabbimle tokalaştığım

Uyku öncesi

Güne uyandığım yeni günün müjdecisi

İhbar ettiğim safça ama kendimi

Yere göğe mıhlanmış şiirlerden ördüğüm

Hüzün hırkası

Mahal veren neyse sabrıma

Şükrüme delalet

Sönmeyen ateşin tek kıvılcımına

Meyleden zarif bir pervane

Aşkla aşkı ömrü ihya eden

Mutaassıp bir arbede

Elbet kendi içimde kendimle uzlaştığım

En hasına ulaşmaksa hayatın ve duyguların

İkaz ettiğim o ufacık ve nadide

Çocuğun kulağına küpe

Ettiği

Anamın babamın ve yoldaşımın yüzü suyuna

Hürmeten sinemde saklı seferisi duygulara

Kâh ettikleri sitem

Kâh namahrem ruhuma savurdukları öfkeden yana

Sırdaşım Allah dostum ümmetin işlediği sevap uğruna

Zanlardan uzak bir ömür dileğiyle

Zam gelirken insan olmanın katıksız bedeline

Rabbimle ulaştığım ulaşacağım en ulvi mertebe

Ölmeden öldüğüm

Yaşamsa bir muhabere

İstifli ulu makamlar uğruna

Birbirine taş sopa ile saldıran nefsine köle

Zemheride yaşasam bile

İçimdeki en ılık en muteber iklime

D/okunabildiğimse sadece Rabbin izniyle

Ve sadece O’nun nezdinde

Kabul görmenin şerefine

Sırtlandığım kadar yükümü

Solsa da çiçeklerim kaybetmediğim özümü

Ve sözümü

Koruduğum kollayacağım kadar da nüvemi

Ben ki:

Beynamaz ve şarlatan nefislerden de aldım mı payımı

Yâdım aşk

Yandığım yine aşk

Kefil olduğum en muteber olan İlahi Aşk

Ve yasıma da razı yaşıma da

Yalnızlık dediğin ne ki

Sen de

Ben de

Bizler de

Yazılmayacak mıyız söyle,

O mezar taşına…

Lâ ilâhe illallah