
Tensiye ediyorum ne varsa dünde
kalmış ne yoksa ve renkler gibi mahremime ve mabedime uzanan eller kırılsın
diye, sesleniyorum yüce Rabbime.
Göğsümde devasa bir yangın, aşkın
ateşine düşkün.
Sözcüklerden bir tutam hissizlik asla
erişemedikleri kadar hislerime.
Ve ruhumdaki kandil yüreğin neferi
şükür ve sabır.
Dilimde dua.
Aklımda annem.
Dünümü yalan neşreden o isyankâr ve
de.
Bense yürüyorum yolumda Allah rızası
için Allah bilinciyle.
İnsanlar var sehven yalan.
İnsanlar var sevgiyle d/okunduğum.
İnsanlar var yüreğimi teslim ettiğim.
Ben de insanım insana mahsus kefil
olduğum kadar da niyetime ve bilincime.
Duygular yaslı ve telaşlı değil
artık.
Yaşını başını almış kimse bana el
uzatan ve ben onlara duacı.
Yaş dediğin ne ki?
Ya düşen gözden…
Ya da ömründen eksilen…
Yas dediğin ne ki hele ki
kaybetmişken en sevdiğini?
Gönlümün rotası.
Yüreğinse duayeni.
Aşkınsa hası bense en büyük hazzı
inancımla hissettiğim, zikrettiğim fikrimde sunduğum hayatıma mahal veren neyse
şükrettiğim ve sabrettiğim ve hamt ettiğim.
Ben insanım insan aklına sirayet eden
her düşünceyi dört başı mamur düşünen.
Ben insanım insan:
Duygularını katık eden ruhuna ve
düşüncelerine mahal veren her fikre ve bilgiye duyduğu sarsılmaz inançla.
Mahsulüyüm sevdanın:
Bir ana bir babanın ilk göz ağrısı ve
tek kızı.
Ben insanım insan, ya, sen?
Dostum dediğim ve düşman bilmediğim
nerede ise herkes oldu madem şimdi yasım ve başımı yasladığım o Ulu Çınar
gölgesinde huzurla uyuduğum yol kenarım ve pervazım ve köşem ve bucağım aşkı
şiar edindiğim şahsına münhasır insan gibi insanım.
Ben insanım sözcükleri olan.
Ben insanım günahtan korkan.
Ben insanım insan kul hakkı yemediğim
kadar rızkıma göz dikene de elbet eserim rüzgâr gibi yeri geldi mi susarım
çünkü havale ettiğimdir yüce Mevla.
Ben insanım çiğ süt emdim ama anamdan
emdiğim süt de burnumdan geldi.
Ben insanım insan, nifak sokmayan.
Gıybetin hası ne ki?
Ben ki yaşadım en kötüsünü iftiranın.
Gıybetin de ötesi çomak sokuldu bir
kere ruhuma.
Yüreğimde yaşar yaşatırım aşkı Allah
öğretti bana sevebilmeyi sonra rahmetli anam.
Esmedim gürlemedim hep içime yağdım
ve yağdı başıma dolu.
Ben ki sevgi ile dopdolu…
Ben ki sevgiyi yol bildiğim nimet
bildiğim, Allah rızası için sevip de yürekten dilediğim.
Yorganım var benim ve kavgası var
zalimin.
Yorgan gitse de kavga bitmeyecek
çünkü o yorgan benim tek servetim ve ocağım ve kubbem ve kulem ve kalem ve
kalemim de…
Namusuma kefilim sözüme de kendime
de.
İffetimle yaşadım gerekirse ölürüm
yemin ederim ki tüm şerefimle.
Bir ana babanın kızıyım ama yeri
geldi mi: ülkem için, Mehmetçik kesilirim pembe kimliğimle ve korkmadan da
korurum vatanımı nasıl ki vatanım; benim tüten ocağım benim namusum benim dergâhım…
Rengim beyaz gel gör ki:
Utandığımda pembeleşir yanaklarım
çünkü ar bilirim çünkü şeref bilirim bana öğretilenleri ve ben anamın kızıyım,
onun yolunda ama asla da ezilmeyeceğim bir HİÇ olanların uğruna.
Yanıyorum.
Yaşıyorum.
Beni yoktan var eden İlahi Güce
tapıyorum:
Tek taptığımdır Mevla’m ne kula
kulluk ederim ne de kölesi olurum zalimin çünkü ben insanım hem de insanın en
has’ ı olmak uğruna gecesini gündüzüne katan.
İnsanım:
Alabildiğine mert yeri geldi mi sert
eden bir yelim belki de rüzgârın kızıyım aklıma estiğinde hem yazarım hem
severim ama en çok Rabbimi…
İnsanım ben insan yaratılmış en
akıllı varlık ve bir o kadar aciz ve tüm hiçliğimle sadece Rabbime meylederim
sadece O’ndan isterim mademki haznesi geniştir.
Ben insanım sadece insan:
Ya, sen, dostum?
Yazarın
Önceki Yazısı