Tüfek icat oldu, mertlik bozuldu demiş köroğlu
O zamanlar yürekler konuşurdu meydanlarda
Şimdi ise vicdanın yerine uçaklar, füzeler konuşur
Yıkıcı aletler, belirler mazlumların Kaderini
Bir tuşa basarak,hayatlar söndürülür bu çağda,
Ne kılıç kaldı elde, ne mertçe bir duruş artık
Siperler beton, kalpler kurşun gibi soğuk.
Cesaret dedikleri artık insan değil, demir parçası
Ekran başında büyüyen bir korku vede kaçış
Zafer diye sunulan insanlığa,teknolojik vahşet
Şimdi düğmeler konuşur, zalimler onunla övünür
Topluca ,onlarca masum insan yerlere serilir
Koltuğundan kalkmadan hüküm. verirler gadarlar
Gökyüzünden şehirlere yağmur gibi ateş yağar
Uçaklar çizer mazlumların kaderini yazık
Çocuklar yetim kalır, anneler kahrolur bir bir.
Klavye kahramanlığıyla mertlik taslayanlar,
Füzelerin yaptığından kendine pay çıkarırlar;
Bu kadar öldürdük” diye kabarırlar utanmadan;
Oysa insanlık için en büyük büyük silah
merhamettir…insanlıktır
Bir gün umudumuz bu
her taraf yağmurla temizlenir
Demir aletler susar,
Kurt ile kuzu bir arada kardeşçe yaşar
Ve insan,
Yeniden insan olmayı hatırlar.
mesakin-28 /02/ 2026
