Sessiz Bir Ömrün Çocuklarına Fısıldadıkları

Sessiz Bir Ömrün Çocuklarına Fısıldadıkları

İnsan ömrü ilerledikçe, geride bırakılan yıllar birer hatıra gibi gözlerin önünden geçmeye başlar. Gençlikte hızlı akan zaman, yaşlılıkta insanın önüne uzun bir film şeridi gibi serilir. İşte o zaman anne ve babalar, hayat boyunca edindikleri tecrübelerin çocuklarına yol göstermesini ister. Çünkü insan yaş aldıkça anlar ki, hayatın gerçek değeri çoğu zaman gençken fark edilmeyen küçük ama anlamlı şeylerde saklıdır.

Yaşlanmış bir anne ve baba için çocuklarına bırakabilecekleri en büyük miras mal ya da mülk değildir. Asıl miras, yılların süzgecinden geçmiş öğütlerdir. Çünkü insan geriye dönüp baktığında, çoğu zaman sahip olduklarını değil; kırdığı kalpleri, ihmal ettiği insanları ve kaçırdığı fırsatları hatırlar.

Bu yüzden anne ve babalar çocuklarına önce zamanın kıymetini bilmelerini öğütler. Hayat, insanın sandığı kadar uzun değildir. Günler bazen ağır ilerler gibi görünse de yıllar sessizce akıp gider. İnsan bir gün geriye baktığında, çocukluğun, gençliğin ve nice güzel anın ne kadar hızlı geçtiğini fark eder. Bu nedenle zamanın değerini bilmek, onu faydalı ve anlamlı işlerle geçirmek insanın en büyük kazançlarından biridir.

Bir başka önemli öğüt ise aile bağlarını korumaktır. Hayat insanı farklı yerlere savurabilir; şehirler, işler ve sorumluluklar insanları birbirinden uzaklaştırabilir. Ancak insanın en zor anlarında sığınacağı yer çoğu zaman ailesidir. Bu nedenle kırgınlıkların büyütülmemesi, gururun ilişkilerin önüne geçmemesi gerekir. Çünkü kalpte taşınan kin, insana yük olur; affetmek ise kalbi hafifletir.

Anne ve babalar çocuklarına dünya hırsının insanı yormasından da söz eder. İnsan gençken daha fazlasını kazanmak, daha iyi bir hayat kurmak için büyük bir gayret gösterir. Bu çaba elbette kıymetlidir; ancak her şeyin ölçüsünü kaçırmak insanı yavaş yavaş iç huzurundan uzaklaştırabilir. Yaş ilerledikçe anlaşılır ki gerçek huzur, sadece sahip olmakta değil; kanaatte, şükürde ve vicdanın rahat olmasında saklıdır.

İyilik yapmak da anne ve babaların en çok hatırlattığı değerlerden biridir. Hayatta bazen iyiliklerin karşılığı hemen görülmez. Hatta bazı iyilikler unutulabilir. Fakat iyilik insanın karakterinin bir parçasıdır. İnsan, başkalarının görmesi için değil; doğru olanı yapmak için iyilik yapmalıdır. Çünkü insanın gerçek değeri zor zamanlarda gösterdiği merhamet ve adaletle ölçülür.

Yaşlı anne ve babaların en içten temennilerinden biri de çocuklarının birbirinden kopmamasıdır. Gün gelir anne ve babalar bu dünyadan ayrılır; fakat kardeşler aynı hatıraların, aynı geçmişin taşıyıcıları olarak kalır. Bu yüzden aradaki bağın korunması, sevgi ve dayanışmanın sürdürülmesi ailenin en kıymetli emanetidir.

Sonuçta yaşlanmış anne ve babaların sözleri uzun nasihatler gibi görünse de aslında bir ömrün özeti gibidir. Onların istediği tek şey, çocuklarının geriye dönüp baktıklarında pişmanlık yerine huzur hissedebilecekleri bir hayat yaşamalarıdır. Çünkü insan için en büyük kazanç; geride bırakılan iyi hatıralar, kırılmamış gönüller ve hayırla anılan bir ömürdür.