Kalabalık Sofralardan Azalmış Sofralara

Kalabalık Sofralardan Azalmış Sofralara

Bir zamanlar sofralar sadece yemek yenilen yerler değildi; hayatın paylaşıldığı, seslerin birbirine karıştığı, kahkahaların duvarlara çarparak çoğaldığı mekânlardı. Aynı ekmeğe uzanan eller, aynı tastan alınan çorbalar, aynı hikâyeye gülen yüzler… Kalabalık sofralar, aslında bir medeniyetin en sade ama en güçlü göstergesiydi.

Eskiden bir evde misafir varsa masa büyür, sandalye yetmezse minder konur, yer sofrası genişlerdi. Çünkü önemli olan tabağın doluluğu değil, etrafındaki insanların çokluğuydu. Bereket, yemeğin miktarında değil, paylaşımın samimiyetinde aranırdı. Sofra, sadece karın doyurmaz; kalbi de doyururdu.

Bugün ise sofralar küçüldü. Tabaklar belki daha çeşitli, masalar daha şık; fakat etrafında oturanların sayısı azaldı. Aynı evin içinde bile herkesin tabağı ayrı, saati ayrı, ekranı ayrı. Birlikte yenmeyen yemek, birlikte yaşanmayan bir hayatın sessiz göstergesi hâline geldi. Kalabalıklar arttı ama sofralar yalnızlaştı.

Azalmış sofralar, aslında azalan ilişkilerin sembolüdür. Modern hayatın hızı, bireyselliğin yüceltilmesi ve dijital dünyanın görünmez duvarları, insanları aynı masa etrafında bile birbirinden uzaklaştırdı. Oysa insan, birlikte yiyip içtiği kadar insandır.

Belki yeniden büyük masalara ihtiyacımız yok. Ama aynı masaya gönüllü oturmaya, lokmayı paylaşmaya, bir çorbayı bölüşmeye ihtiyacımız var. Çünkü sofralar küçüldüğünde sadece sandalyeler eksilmez; hatıralar, bağlar ve kalpler de eksilir.

Kalabalık sofralara dönüş, belki de kalabalık kalplere dönüşle mümkündür.