@@@@@@@@@@@

kal-u beladan yeryüzüne inip
ete kemiðe büründüðümde
sen vardýn içimde
ezelden gönlüme kazýnmýþ....
Adem’le Havva’dan banane
onlar birbirine yazýlmýþ..
ben seni aradým asýrlar boyu yeryüzünde
tufan herþeyi yutup yokettiðinde
bir ümitle Nuh’un gemisine bindim
tüm mahlükat tüm nebat oradaydý
sen yoktun.....
kavimlere gazap olan Attila bendim
tüm kýtayý senin için fethettim
binlerce þehirde seni aradým
sen yoktun...
deli dedikleri neron oldum
roma’yý yaktým
tepeden lir çalarak seyrettim..
olmadýðýn þehir neye yarardý ki ?
okyanuslarý aþtým Kristof’tan önce
keþfedilmemiþ topraklarda seni aradým..
sen yoktun....
seni bulmak atomu parçalamaktan daha zordu....
yýlmadým...
Yunus oldum þiirler yazdým
Rumi oldum sema döndüm
sen bilmezsin kaç bin defa öldüm

@@@@@@@@@@@@

Sabah, þafak vakti,
Beyaz dallarda kuþlarýn þarký söylemesini izledim...
yine tuhaf ve parlak..
sanki gece gibi büyülü
Tanýdýk bir çizgi bildik bir replikti
Kar taneleri eriyor...
Mum yanýyor...
Mum yanýyor ..sýcak hissediyorum...
ve ben bir kar tanesiyim
Muma koþuyorum...
hafif bir iz býrakýyorum
yanan bir güve gibi...
Aþk ateþinde eriyorum...