Bak, gök yarıldı en kuytu yerinden,
Gümüş süzülen bir sessizlik iniyor şehre.
Sanki bütün hesaplar kapatılmış,
Bütün kırgınlıklar bir kenara bırakılmış gibi.
Usulca aşk yağıyor
günahlarımızın üzerine,
Yıllarca sakladığımız o karanlık gölgeler,
Hataların sırtımızda bıraktığı o ağır yükler,
Hepsi birer birer yıkanıyor bu rahmetle.
Kirli bir geçmişin tozunu siliyor her damla,
Affetmenin o devasa huzuruyla doluyor odalarımız.
Utanç duyduğumuz ne varsa,
Şimdi bu ıslak serinlikte anlamını yitiriyor;
Çünkü aşk, en büyük temyizidir ruhun.
Ve ben, o yorgun duvarlarımı yıktım artık.
Korkularımı rüzgara,
şüphelerimi toprağa verdim.
Kalbimi özgür bıraktım,
Kafesinden yeni kurtulmuş bir kuşun telaşıyla değil,
Evinin yolunu bulan bir dervişin dinginliğiyle...
Sana doğru değil sadece,
Hayatın tam kalbine doğru meylediyorum.
Engelleri aşmak için değil,
engellere çarpa çarpa parlamayı seçtim.
Bıraktım kendimi,
Aşkın o muazzam akışına.
Bir nehrin yatağını bulması gibi,
Yokuş aşağı koşan bir çocuk hevesiyle,
Nereye varacağını sormadan,
sadece yolda olmanın tadıyla...
Bırak ıslanalım bu kutsal sağanakta,
Bırak ruhumuz arınsın,
dökülsün ne varsa fazlalık.
Sadece biz kalalım;
Günahlarından sıyrılmış,
aşkla yıkanmış ve tamamen hür.

@@@@@@@@

Gözlerin, unuttuğum bir lisanın en keskin cümlesi,...
Belki ruhlar henüz bedenlere taksim edilmeden evvel,
Bir melek bizim isimlerimizi " Levh-i Mahfuz "da
aynı yaprağa kazımıştı.
Sen, kaburgamdaki o kadim boşluğun tek sahibisin;
Biz, balçığa can verilmeden çok önce,
bir ışık hüzmesinde vuslata ermiştik.
Yeryüzü sadece bu muazzam randevunun solgun bir taklidi şimdi.

Wolfs son ( Mesut Örs )