Zümrüt hülyasýný yitirip de
Hüzünlü bir vedayla soyununca aðaçlar;
Topraðýn soðuk sinesine düþen binlerce can içinde,
Daldaki o maðrur, O son direniþçi yaprak sen ol.
Rüzgârýn pençesinde bin bir hevesle savrulurken alem,
Sen, köklerine sadýk bir yemin gibi tutun hayata.
Herkes feragat ederken bahar düþlerinden birer birer,
Kýþýn buzdan kýlýcýna kafa tutan o eþsiz isyan ol.
ve bekle beni ...
Varsýn ayaz vursun,
varsýn kapansýn tüm kapýlar,
Senin bahtýn benzemesin
o yarým kalmýþ masallara
Sen, damarlarýnda benim sevdamý taþýyorsun;
kýzgýn kumlarýn tam ortasýnda,
Yüreði çatlamýþ, dili damaðýna yapýþmýþ mecnun gibi,
Sadece göðe deðil,
benim kalbime aç ellerini.
Kavrulsa da ruhun,
seraplar sarsa da dört yanýný,
O çatlak dudaklarýndan dökülen tek kelime "umut" olsun.
her çölün bir vahasý,
her kýþýn bir baharý vardýr;
Güneþin doðuþunu,
yaðmurun kokusunu,
Ve benim sana geliþimi...
Sabrýn imbiðinden süzülerek bekle beni .....

@@@@@@@@@@@

Gözlerin ufukta, hiç gelmeyecek bir baharý gözle,
Kýraðý düþmüþ damarlarýnda sakla o eski güneþi.
Herkes birer birer teslim olurken topraðýn çaðrýsýna,
Sen, zamaný durduran o sonsuz sabrýn ateþi ol.
Rüzgâr seni daldan koparmaya yeminli bir cellat gibi esse de,
Sen, bekleyiþini bir zýrh gibi kuþan, diren o boþluða.
Çünkü sevmek, sadece kavuþmak deðil;
Kupkuru bir dalda, bir ömür boyu ümitle bekleyebilmektir.
Ölüm kapýný çalsa da, rengin sarýdan siyaha dönse de,
Söz verdiðin o mevsim gelmeden düþme yere.
En sonunda rüzgâr bile yorulsun senin inatçý bekleyiþinden;
Sen, sadakatin bu dünyadaki en mahzun heykeli ol.
ve bekle beni....

Wolfs’son ( Mesut Örs )