Ey sebeb-i hayatým,

Sen düþtüðünde hissettiðim Allah'ýn bir emaneti
Ýçimde yeþeren minicik bir tomurcuktun
Seni karnýmda,sevgini kalbimde büyüttüm

Sonra dünyaya geldin filiz oldun
Tazeliðin yüreðimi ferahlattý,gönlümü açtý
Büyüdükçe yeþerdin,güzelleþtin
Büyürken beni de büyüttün,eðittin
Ýnsan olmayý belki de sen öðrettin

Can þenliðim,

Þimdi dallarýnda çiçekler görüyorum
Tam da bahar havasýnda
Öyle güzel kokuyorlar ki buram buram
Sanki bir cennet

Öyle renkli, öyle cazibeli ki korkuyorum kopartmasýnlar çiçeklerini

Gitgide büyüyorsun ey gözümün nuru
Artýk meyve verme vaktin geliyor
Dallarýn daha da güçleniyor,kuvvetleniyor
Artýk sen de baban gibi,atan gibi
Gölge vermeye baþlayacaksýn sevdiklerine
Onlarý yakýcý güneþten, yýkýcý fýrtýnadan koruyup kollayacaksýn
Meyvelerin bütün bu alemdeki yaratýlanlara  belki þifa, belki umut verecek
Seni de taþlayacaklar zaman zaman

Ama sen korkma

Umut ve sabýrla büyü büyüyebildiðin kadar
Unutma duamdasýn sonsuza kadar...