Oğluma

Ey sebeb-i hayatım,

Sen düştüğünde hissettiğim Allah'ın bir emaneti
İçimde yeşeren minicik bir tomurcuktun
Seni karnımda,sevgini kalbimde büyüttüm

Sonra dünyaya geldin filiz oldun
Tazeliğin yüreğimi ferahlattı,gönlümü açtı
Büyüdükçe yeşerdin,güzelleştin
Büyürken beni de büyüttün,eğittin
İnsan olmayı belki de sen öğrettin

Can şenliğim,

Şimdi dallarında çiçekler görüyorum
Tam da bahar havasında
Öyle güzel kokuyorlar ki buram buram
Sanki bir cennet

Öyle renkli, öyle cazibeli ki korkuyorum soldurmasınlar çiçeklerini

Gitgide büyüyorsun ey gözümün nuru
Artık meyve verme vaktin geliyor
Dalların daha da güçleniyor,kuvvetleniyor
Artık sen de baban gibi,atan gibi
Gölge vermeye başlayacaksın sevdiklerine
Onları yakıcı güneşten, yıkıcı fırtınadan koruyup kollayacaksın
Meyvelerin bütün bu alemdeki yaratılanlara  belki şifa, belki umut verecek
Seni de taşlayacaklar zaman zaman

Ama sen korkma

Umut ve sabırla büyü büyüyebildiğin kadar
Unutma duamdasın sonsuza kadar...