İş Görüşmesi

Sevdiğim, mesleğine saygı duyduğum ve yaklaşık dört yıl beraber çalıştığımız bir ustanın ısrarına dayanamayıp iş görüşmesine gittim dün.

“Hemen gelmen gerek” diyerek aramıştı, yoldayken. Durakta çişeleyen yağmurun altında dolmuşu beklemek adrenalimi yükseltmişti. En az bir saat bekledim; benim şansımadır, gideceğim yerin dolmuşu hemen gelmez, mutlaka beklerim ancak  gitmeyeceğim zaman da peş peşe geçer.

Otele vardığımda beni o karşıladı sağolsun ve hemşerisi olan aşçıbaşıyla tanıştırıp işten, işletmeden, sistemden ve turizmden biraz sohbet ettik. Tahmin ediyordum ne söyleyeceğini:

— Otelimiz sezonluktur ama  kapanışı aralığın ortalarını bulur. Personellerimizi şubat ayı içerisinde çağırırız, burada rahat edersin.

Sonra telefon numaramı kaydederek ekledi:

— Bana iki gün mühlet ver, sana haber vereceğim.

İş görüşmelerinde sorular, cevaplar ve tavırlar hiç değişmez; ömür boyu çalışacakmışsın gibi süzgeçten geçirirler fakat altı veya yedi ayın sonunda kapının önüne koyarlar. Sonra:

“Turizmde neden  kadifeyeli adam yetişmiyor, oteller neden personel bulamıyor?” diye lakırtı yaparız; güven yok, istikrar yok… Sezonluk iş, bekarlara göredir; hem lojmanda kalır hem de parasını biriktirir.

Güzelce uğurladılar beni. Güvenlik ofisine kimliğimi bırakmıştım; onu aldım,kırk adım ilerlemeden bayan güvenlik görevlisi arkamdan seslendi. Bu kadar kısa sürede işe alınabileceğimi düşünemiyordum. Elindekini uzatarak:

— Kimliğinizi alın, dedi, arkadaş size yanlış kimlik vermiş.

Ben de bakmadan hemen cüzdanıma sokuvermiştim; bundan sonra ders olsun…