Henüz Doğmamış Harflerin Sessizliğiyle

Henüz Doğmamış Harflerin Sessizliğiyle

Gözlerimde saklı bir alfabe,

Henüz doğmamış harflerin sessizliğiyle,

Kalbimden taşan bir nehir,

Adını bilmediğim kelimeleri sürüklüyor.

Aşkın gölgesinde parlayan bir ışık,

İnsanca bir dokunuşun sıcaklığı,

Henüz yazılmamış, ama hissedilmiş,

Bir dilin ilk nefesi gibi…

Henüz doğmamış harfler,

Kalbimin eşiğinde bekler.

Bir kapı açılır sessizce,

Ayrılığın rüzgârı içeri girer.

Susuz bir dilin ortasında,

Yazılmamış kelimeler kum gibi savrulur.

Her adımda bir yankı,

Her yankıda bir özlem.

Bir bakış, bir tebessüm,

Henüz yazılmamış bir cümlenin ilk nefesi.

Aşkın gölgesinde serinleyen kalpler,

İnsanca bir dokunuşla aradığı suya kavuşur.

Sessizliğin dağına tırmanıyorum,

Her adımda yankılanan boşluk,

Henüz söylenmemiş kelimelerin uğultusu.

Taşların arasında gizlenmiş dualar,

Rüzgârın kanadında taşınan özlemler.

Yukarı çıktıkça,

Dilimin ucunda bekleyen kelimeler

Birer birer eriyor sessizliğe.

Aşkın adı burada söylenmez,

Sadece kalbin derinliğinde çınlar.

Sessizlik, bir dağın zirvesinde

İnsanca bir nefes gibi ağır,

Bir bakışın, bir dokunuşun

Henüz yazılmamış cümleleriyle dokunur.

Ve ben, bu dağın tepesinde,

Kelimelerin ötesinde bir dil arıyorum

Aşkın insanca yankısı,

Sessizliğin en güzel şarkısını duymak ve yaşamak için.

Mehmet Aluç