Benim en büyük þansým þu oldu: Ev sahibim komþum deðildi ve onu ay sonlarýnda, sadece kira verirken görürdüm.Ev sahibiniz komþunuz olursa ister istemez aranýzda hoþnutsuzluk yaþanabilir; kapý sesi, müzik sesi, çocuk sesi hatta korna sesi bile aranýzý açabilir. Siz hayvanseversinizdir, ev sahibiniz evde hayvan beslemenize izin vermeyebilir; siz misafirperversinizdir, o kalabalýktan ve gürültüden hoþlanmayabilir. Böylece sabrýnýz  bir noktada tükenir ve gece yarýsý pýlý pýrtýyý toplayýp gitmek zorunda kalýrsýnýz .

Ev sahibinizle alt ya da üst komþuysanýz iþiniz daha da zordur. Merdivenlerin çamur olmasý, çöplerin ve sigara izmaritlerinin atýlmasý gibi durumlarda gözler hemen size çevrilecektir. “Sigara içmiyorum ve bu çöpleri  ben atmadým.” deseniz de bu, kendinizi aklamaya yetmez; kabahat üzerinize yýkýlýr. Biriyle konuþsanýz dikkat çeker: “Bu kiþi kim, her gün gidip geliyor?” Pazardan geliyor olsanýz da elinizdeki torbalar göze çarpar: “Ýçerisinde içki þiþesi mi var acaba?” Teknik bir arýza olduðunda ise: “Ben sana bunu teslim ederken sapasaðlamdý, malzemeleri hor kullanýyorsun.” gibi kuþkularý üzerinize çekersiniz.

Az önce iki teyzenin konuþmalarý kulaðýma iliþti pencere aralýðýnda; biri kiracýsýndan yakýnýyor, diðeri de “Takma kafana, boþver.” diyerek moral aþýlýyordu. Aralarýnda nasýl bir sorun var bilmiyorum ama dilerim tez zamanda çözüme kavuþur. Ýkisini de çok severim.