Yine bir kýþ sezonuydu, eniþtelerde kalýyordum. Tanýdýklarýn yardýmýyla yevmiyeli bir iþ bulduk; yeni açýlmýþ olan temizlik þirketinde.Site içerisinde bulunan dairelerin ince temizliðini yapýyorduk. Soðuk, yaðmur, toz duman demeden her yeri siliyor, süpürüyor; geniþ alanlarý bol köpüklü suyla yýkayýp kuruluyorduk. Odalarýn içinde elimizin deðmediði yer kalmýyordu adeta. Yoruluyorduk ama yevmiyemizi de günün sonunda alýyorduk,o zamanlar otuz liraydý,sonra zam yapýp otuz beþ lira olmuþtu.

Cam jiletlerini aldýk elimize- küçük bir pet þiþede de tiner vardý-pencere ya da duvar diplerine dökülen boya ve alçý damlalarýný kazýyorduk. Belimize, boynumuza, omuzlarýmýza, ayaklarýmýza kramplar giriyordu. Baþýmýzý kaldýrsak þef bize bakýyordu. “Elin iþi de bitmez, aþý da bitmez,” derdi babam; doðru söylermiþ, zamanla anladým.

Soðuk bir gündü, kazak giymiþtim. Kazaðýmýn yeni devamlý parmaklarýma dolanýyor, çalýþmama engel oluyordu. Onu yukarý doðru sýyýrayým derken, bir anda cam jileti tam bileðimin üzerinden geçti ve üç dört dikiþlik kesik oluþturdu. Kimse görmeden küçük bez parçasýyla sarýp iþime devam ettim.  Allah'tan ki ne fazla aðrýdý ne de çok kanadý.

Söyleseydim, “Sen bir daha gelme!” diyeceklerdi. Hastaneye gitsem, “Nerede oldu?” diye araþtýracaklardý. Ýþ kazasýydý ama o an sigorta yapmamýþlardý,neyse ki ucuz atlattým sayýlýr…

Yýllar geçse de o kesiðin izi hâlâ bileðimde duruyor, çok þükrediyorum: “Artýk benim de bileðimde altýn bir bilezik var.”