Küreleme

küresini açtı

duman sıvıştı

gizem yapıştı

insanı gördü

kelamı dürdü

-hiç huylun irkilmeden

kaça sayarsın hüznünü

piç duygun eksilmeden

vaz-cayarsın kendinden

bir geriye

bir öne

bir ileriye

baktı

usulcacık topladı

birler bir çıktı

bıraktı

kelamı gördü

insanı dürdü

-iç suyunu kestirmeden

heybeni düz yola koyul

biç kibirciği ezilmeden

çeneni büz çizilmeden

alt alta yokladı

hep bir çıktı

bıktı

bire biri yokladı

çak kanalıydı

çıktı

kelam gördü bir

insan sövdü bir bir

küresini üfürdü

dumanı güldü

gizemi öldü.

(ışıklar söndü.)

-perde-

Müjdat Eraslan

balaban Kent Şairleri