Beni Anlıyorsun, Anne

Beni şaşırtmayan
yağmur portresi çiziyorum.
Beni anlıyorsun, anne...

Tebeşirle beceriksizce
bir ev, bir çit, bir ağaç, bir kuş;
seni aralarında çiziyorum.

Sen konuşunca gül güzel...
sen gülünce çorak tarlalara
yağmurlar yağardı, anne.

Ne eski zamanı özledim,
ne yeni zamanın adamıyım.
Manifestom da yoktur...

Yorulduğumda bakışlarımı
yanı başıma bırakıp uyurum.
Uyandır, kirpiğime üfle...

Ayrılışın bana, anne,
dünyanın sınırsız kapısını
açtı; panik ve şaşkınım.

Kalbimin biyografisini
paylaşabilirim veya hüznümün
şeklini değiştirebilirim.

Söylemedim sevdiğime
sevdiğimi. Galiba o da beni
seviyor, anne.