Gözlerimiz

Hasretle gün sayıklar:

'Dünya gözü ile bir görsem' deriz.

Gelecek olanı

"Gözlerim yolda kaldı' diyerek bekleriz

Uyuyamaz sağa sola döner:

'Gözümü uyku tutmadı ' diye söyleniriz.

Çok beğeniriz gönlümüz geçer: 

"Gözüm kaldı" diye ifade ederiz.

Ona bir şey olmasın der 

'Gözümüzden sakınırız'.

Aman dilerken

'Gözünü seveyim' diye yalvarırız

Duygulanır, üzülür;

'iki gözü iki çeşme' ağlarız.

Dilimiz susar da bazen "gözlerimizle anlatırız'.

Candan aziz tutar  

"Gözümüz gibi bakarız'.

Gözlerimiz

Dünyaya açılan penceremiz.

Bu nimet için

ne kadar az şükrediyoruz değil mi? 

Peki

bir göz dünyalar eder de 

dünyalar bir çift göz eder mi ?