Yılların Hesabı

Dile kolay… 2014 yılının Nisan ayıydı. “Nisanın birinde iş başı yapacaksın” dediklerinde gurbetin yolunu tutmuştum. Görüşmemizi yapıp anlaşmamıza rağmen, işçilerin hiç hoşuna gitmeyecek o haberi duymuştum:

“İşçi alımları ertelendi.”

Köyden gelmiştim,kalacak yerim olmadığı için beni otelin lojmanına yerleştirdiler. Kantin vardı ama alışveriş yapacak kadar param yoktu. Üç beş gün idare ettikten sonra aynı haberi yine aldım:

“İşçi alımları bir hafta sonra.”

Artık sabrım taşmıştı. İnternet kafeye gidip, o zamanların gözdesi olan Facebook’ta arkadaşlarla yazışmaya başladım. Sevdiğim bir abim dedi ki:

“Gel, seni ustayla görüştüreyim,burada çalışırsın."

Ertesi gün bavulumu aldığım gibi o otelin yolunu tuttum. Beni çok iyi karşıladılar ve orada işe başladım. Yaklaşık dört yıl çalıştım; hem çok şey öğrendim hem de değerli ustalar tanıdım.

Domi chef olarak girdiğim yerden yine domi chef olarak çıkmıştım. Oysa azmimi tüm ustalar takdir ediyordu. Hatta bir keresinde ustabaşının odasına gidip durumu arz etmiştik. O da “yazlı kışlı çalışıyorsun” diyerek bir şeyler gevelemişti ama sonuçta terfi verilmemişti.

Geçen gün aynı yere şef olarak başvurdum ve kabul edildim. Yılların içimde kalan hesabı böylece kapanmış oldu ama  ne eski hevesim var ne de etrafımda eski dostlar…

Çırak girdiği yere müdür olan, yönetici olarak çalıştığı yere hizmetçi  olarak giren, kovulduğu yere aşçıbaşı olarak dönen çok insan vardır örnek vermek gerekirse; Allah, insanı herkesten iyi bilir.

Geçiyor zaman, yaralıyor en derinden...