Ay’ı Ağlatan



Ellerimle küçük kalpleri
topladım—

senden mi düştü?

Sen yine de serçelerden iyisin.
Sence de böyle misin?

Bahar bir fiildir,
               dilek bir kanat.

Serçeler demiştim ya—
sence düşen beyaz tüyler
senden mi?

Bendeki hüzünler,
geçici—
olan ve olabilecek
her şeyin sultanı;

Başka hayatında üzülme:
sofra hazırlarken,
çamaşır asarken...

Bu sorular yaramdan olsun.

Senede bir gün kanar ay—
ve bu gece.

Ay’ı ağlatan nedir—

Kanayandan söz edemem.
     Kendimden de.