Ruhun Görünmez Coğrafyası

 RUHUMUN GÖRÜNMEZ COĞRAFYASI

Gece inince perdeler değil, Ruhum çekilir köşesine,

Senden kalan o boşlukta Yankılanır her nefesim.

Dışarıda hayat akar,

Şehir susar, zaman durur ama;

İçimde hiç dinmeyen

O ince sızı fısıldar ismini.

Bir ses değil bu, bir görüntü de değil artık,

Sadece göğüs kafesimde yerini bulamayan bir ağrı.

Sanki eksik bir cümlenin en son kelimesi gibiyim;

Söylenememiş, yarım kalmış, hep oracıkta bekleyen.

İnsan en çok kendi içinde kaybolurmuş meğer,

Sokakları sana çıkan o labirentin tam ortasında.

Hangi kapıyı açsam, hangi hatıraya dokunsam;

Hep aynı bitmemiş hikâyenin tozlu sayfaları.

Kimseler bilmez içimdeki

Bu sessiz gürültüyü,

Kalabalıklar içinde bile

O tek kişilik yalnızlığı.

Özlem; insanın kendi içinde yaptığı en uzun yolculukmuş,

Her adımda biraz daha sana, biraz daha kendime...

Zaman, bir yarayı sarmak yerine onu derinleştiriyor bazen,

Alışmak denilen o duygu, aslında en büyük yenilgi.

Çünkü her sabah uyandığımda o eksik parçayı arıyorum;

Yastığın soğukluğunda, çayın buğusunda, aynadaki yorgunlukta.

Şimdi bu sessiz odada, sadece kendimle ve senin izinle baş başa,

Kelime, kelime örüyorum

O aşılmaz mesafeleri.

Belki bir gün dökülür

Bu içsel sancı dışarıya,

Ama şimdilik sadece ruhumun en kuytu yerinde, Saklı bir hazine gibi...

**(Cangülüm)** saat 01 :29 tarih. 04/05/26

Nebahat Kılakay