Kederin

Sessizliğin içinde bir lisan var,

Harfsiz, noktasız ve derin.

Ruhun camına vuran o rüzgâr,

Anlatır aslını her kederin.

​Ne kitap sığdırır bu manayı,

Ne diller tarif eder ışığı.

Yıkınca içindeki o sarayı,

Görürsün asıl olan barışığı.

​Gözlerin kapandığı o an başlar,

Kalbin o en kuytu, en hür sesi.

Durulur içindeki fırtınalı yaşlar,

Kesilir nefsin o dar hevesi.

​Bir boşlukta asılı kalır her zan,

Varlık, yokluğun içinde erir.

İşte o sükûtun hükmettiği an,

Sonsuzluk insana kendini verir.

Hasan Altıok

P