Tanınabilir Yokluğun

Yağan kar ve yağmurun
çamaşır ipin üzerindeki
damlacıkları hep gergin
İnsanın çaresizliği gibi...

“Yakma alanı yasaklı”
kalp aramayı bıraktım
Ah ya yanmıştır ya da
yanmaya yakın

Anne tanınabilir yokluk
Babam olağan şüpheli
Kim haklı ve kim haksız
Bence ikisi ayrı mevsim

Ürkekliğim çıt sesinde,
ürperen gece yarısıdır
İnsanın önce içindeki
yapraklar dökülür...

Uçuruma ve gözlerine
görünür şekilde eğilir
Trafik ışığında bekler
gibi beklerim