Kırık Sokak Lambası

Ben biraz geceyim,

biraz kırık bir sokak lambası.

İçimde susarak büyüyen

eski bir şehir saklı

Duygularım

rüzgârın sessiz esintisinde gizli;

hayallerim

bir kırık gülüşte saklı.

Kimse bilmez,

ulaşılmaz yıldızları,

niçin geceler boyu seyrettiğimi.

Yalnızlığı uzaklarda arayışımı,..

Kaf Dağları’nda

düşlerimi bekleyişimi.

Ondandır belki.

Ne uzaklaşmak isterim ,

ne de yakından  görmek isterim 

gölgeleri.

Neşeli, kıpır kıpır görünen insanlar…

İçlerinde hangi fırtınalar saklı,

kim bilir.

Dünyanın bütün okyanuslarını

içime sığdırsanız bile

bir damla değmez ruhuma,

soğutmaz içimdeki yangını.

Yalnızım.

Belki içim, açıldığında

karanlık bir dehlizdir.

Sönmez;

yalnızca zamana yenilir.

İnsan bazen en çok

gülümserken yorulur.

Ve bazı kalpler

kıyameti içinde taşıyan

fırtınalar gibidir.

Dışarıdan sessiz görünürler,

ama içlerinde

fokur fokur kaynayan

başka bir dünya vardır.

mesakin-11-05/2026