Sürdürülebilirlik

Gidiyorsunuz bir kırtasiyeye ve belgelerin çıktısını alıyorsunuz ancak bu belgelere erişebilmek için e-Devlet şifrenizi vermeniz gerekiyor. Sonra parasını verip iş yerinin insan kaynaklarına gidiyorsunuz, o da tek tek inceliyor ve: “Bilmem şu belge eksik, onu getirin hemen işe girişinizi yapalım.” diyor. Yasal olarak yaptığı doğru ancak o belgeler zaten onların sisteminde de mevcut. Koskoca işletme üç-beş kâğıttan iflas etmez herhalde(!)

İşe girişiniz de işten çıkışınız da kontrol altında; olmayan belgenin nasıl çıktısını alacaksınız? Lise mezunuyken nasıl lisans diplomasının çıktısını alacaksınız? Ha, bunları şimdilik söylüyorum; yapay zekâ ile ileride her şey mümkün olabilir. Hangisi sahte, hangisi orijinal tespit edilebilir mi, edilemez mi orasını bilmiyorum.

İş başvuru formunu doldurursunuz. Gerçek şudur: Eğer bir tanıdık vasıtasıyla gitmişseniz işe alınmanız hızlanır, yoksa: “Sonra haber veririz.” diyerek dosyanızı çekmeceye ittiriverirler.

İki hafta önce yeni bir işe başladım. “Yukarı çıkacaksın!” dediler. Müdüre hanım yaklaşık on kâğıda “Ad, soyad, imza.” diyerek hepsini onaylattı. İnsanın hoşuna gidiyor ama sonuçta mevsimlik işçiyiz; beş-altı aylık iş için kılı kırk yarıyorlar... Her gün at yarışı gibi koşmanızı isterler, “Daha iyisi nasıl olabilirin peşine düşerler. Oysa o “iyilerin” hiç sonu gelmez. Fedakârlık yaptıkça üzerinize gelirler.

Mevsimlik işçilik evli insanlara uygun değildir; sadece  yılın yarısını çalışarak geçimini sağlayamazlar. Çocuğu, kirası ve faturaları da varsa Allah yardımcısı olsun. Peki kimlere uygun? Bekârlara, borcu olmayanlara, öğrencilere ve sağlığı elverişli emeklilere...

“Herkes eğitime katılacak!” derler bazen onca işin arasında konusu: “sürdürülebilir turizm” olur ama yıllarca sürdürülebildiğini hiç görmedik(!)

Hep başkalarını memnun etmek için çabalarız; şefleri, ustaları, müdürleri ve patronları... Hatta her birini birinci derece akrabamızmışlar gibi sever, sayarız. Velakin gerçek yüzlerini kış aylarında anlarız...