Karanlıkta Sönen

Kedi tırmalar,
köpek diş gösterirse
yarım insan, itaat görmeyince

Sevgi sandığı şeyi hemen geri alır.

 

Bir kap su,
kırıntı kadar bile etmeyen merhamet
ve şehrin uzağına bırakılmış
iki can.

 

Enselerinden tutar onları;
gözlerine bakamaz.
Korkar.

Çünkü bilir:
ihanetin kokusu unutulmaz.

 

Gül diken batırınca

bu kez
Bahçe suçlu ilan edilir.

 

Bir ağaç
betonun manzarasını kapatsa
budanır
yetmezse sökülür kökünden
olmazsa yakılır sonra buna

“medeniyet ”  der yarım insan

 

 

Bir gün yağmur altında kalıp
üşürse
mevsime, doğaya

toprağa, rüzgâra, kuşa

düşman kesilir

Doğayı sevdiğini söyleyenlerin çoğu
çiçeği değil,
fotoğrafını sever.

Hayvanı değil
itaatini.

İnsanı değil,
kendine benzeyeni.

 

Yarım insanın sevgisi
reklam  panosu gibi
ışıltılı, büyük
ama ilk karanlıkta sönen

 

Barbaros İrdelmen