Aşk Sadece Bir Aldatmaca

Hangi metruk hanenin ışığı idi yanan ve kalabalıkları yardığım o akşam?

Gizemli tanrıça peyda olmuş adeta içimde

Ve oturaklı söylemler değil

Fısıltılar çıkan ayyuka

Nefesi nefesime karışan sevdalı rüzgâr

Bense bir bulut misali

İçime yağdığım o beynamaz eşikte

Şıklar sunuyorum yalnızlığa

Göğsümde takla atan kumrular

Yüreğim delik, sızan su misali

Gözlerimi ise sormayın, mirim!

Kavurduğum sözcükler lanetli belki de

Kokusu geliyor burnuma çocukluğumun

Ruhumda prangalar saklı dün mizaçlı

Göğün karamel ışıldağı

Nefsime yenik düşmediğim

Nasıl da aşikâr

Üstelik bir ömür

Açlığa ve susuzluğa yenilmediğim

Yine de yine de

Bir avuç leblebi sunuyorum dişlerimin arkasında

Saklanan o dehlizi

Hani, kavurduğum sözcüklerin kıvamında

Ateş basarken yüzüme

Al basmadan henüz

Makul miktarda pembelik

O da utancımdan

Ne de olsa gözü açılmamış bir bebeğe öykünüyorum

Ne yüzü ne gözü

Ah, Tanrım

Bana bahşettiğin masumiyeti korumak adına

Ayyuka çıkan canhıraş bir mücadele

Aldığım her darbe

İnmediği kadar da gözüme perde

İçleniyorum düne

Ne işvesi ne cilvesi ne de serkeş sesinde

Kara kadınların karanlık cüssesine

Yenik düşen ahmak adamlara

Bakıyorum ve söyleniyorum içten içe

Manidar bir gülüş değil onlarınki

Alabildiğine davetkâr

Böyle öğrenmediğim kadar

Atamdan anamdan babamdan yadigâr

Ne mi kaldı geride?

Çok şey ama çok şey

Asla elimine edemediğim o karaçalıyı

Ruhuna saplanmış orak ucundaki kanı

Meylettiğim şu sefil rüzgâra

Mealim nedir, diye de sormuyorum artık Tanrıya

Bilen bilir beni

Bilmeyenler ise değil asla umurumda

Nemalandığım ne varsa

Ölümüne bir sevda masalı

Yazmak adına oturuyorum kırık masama

Rugan ayakkabılarım ayağımı sıksa da

Alışkınım ben acıya

Açmadığım açmayacağım kadar da içimi bunda sonra

Tek bir Allah’ın kuluna

Bakmayın siz mahlasıma

Aşk olsa da kalemi tetikleyen

O, sadece bir aldatmaca

Konu mankeni nice şiir nice karalama

Yaşattığım varsa yoksa

Yazmaya durduğum romanlarda, masallarda…