Unutmak Eve Dönüş Limanıdır

“Seni unutmamak için hayatı ağırdan alıyorum.”

Sana yakın olacağım
düşüncesiyle yolumda
yavaş ve ağır yürürüm.
Ben seni görmesem de
belki sen görürsün…

En yavaş trene binerim.
Türkü gibi her manzara…
Belki bir dağ eteğindesin,
belki bir evin bahçesinde
görebilirim…

Söyle, yaşlanmayan rüzgâr,
 kalbimin mûtena hırsızından,
  sevgiliden bir haber var mı?
   Güz gözlere düşer ilk önce,
    saça ak yavaş yavaş…

Her sessiz insan gibi
sesim kırıklarla dolu.
Bu yüzden sessiz ve
yavaş konuşur insan;
kalbin sesini duymak ister…

Yavaş yağmurda anılar
depreşir; hızlı yağışta
pencereler kapatılır hızla.
Yavaş yağmurda yürürüm…
Belki bir camda
                   göz göze geliriz…
                      

Uzun zaman geçtiğin yolları,

  binanın kapısını, merdiveni

 omzuma yüklendim; senin

peşime gelme ihtimalini

düşündüm ardımda yavaşça…

Yavaş inen bir akşamüstü

Belki bir vitrin camında

yan yana görünür

yüzümüz…

Belki benim olmayan

bir şiir aralığında... 

Unutmak
eve dönüş limanıdır.
Seni unutmamak için
yavaştan alıyorum hayatı,
uzatıyorum eve giden yolları…

Berlin- tarihe not düşüyorum....