İki Hayat

Fakir zihninle âlimi eleştirirsin,

Zayıf üslup ile dilinde cehalet estirirsin,

Kararlık zihninde dikenler yetiştirirsin,

Bilmezsin kimleri üzer, kimleri incitirsin.

İlime susamış benliğinde zararlı tohumlar,

Elde hayat bulan, sende tutsak mahkûmlar,

Lalezarda gül iken bahçende zakkumlar,

Bilmezin kimleri zehirler, kimleri bitirirsin.

Düşmüştür belli arar senden medet,

Ömründe geçirecektir bir fetret,

Haset sende, sevinsin zillet, kalbinde nefret,

Bilmezsin kimleri kırar kimleri yitirirsin.

Yüksektir meleken, fazladır sende idrak,

Lakin aklın kurnazlıkta ömrün zikzak,

Gayen bozmak, aksak hayatın fırıldak,

Bilmezsin verilen nimeti, nasılda eritirsin.

Kendini bulur da varırsan farkına,

Dünyan değişir ulaşırsın huzura,

Dostların çoğalır bulunursun dualarında,

Hem kendini hem kelimeleri diriltirsin.

Zenginleşir kelimeler âlimlik yolunda,

Dilinin tarzı değişir, narinlik yolunda,

Nurlanır benliğin, güller serilir yolunda,

Ne bir gönül ne bir nefis incitirsin.

Yetişir iyilik tohumları yayılır etrafa,

Esarette olan ruhlar ulaşır feraha,

Dikenler el bağlar durur divana,

Zalimi küstürür, içinde kini bitirirsin.

Kapını muhtaçlar çalsın istersin,

Zor günlerinde el atıp omuz verirsin,

Hayır, hasenat hep iyiliktir dileğin,

İşte o zaman dostu değil düşmanı yitirirsin.

Dimağın sana hizmet eder, olur tuzaklarda algı,

Yolun doğruluk, hedefin sana biçilmiş yazgı,

Canları üzmemek olur gayrı sendeki tek kaygı,

Azimle hayatını artık hak yolda eritirsin.

Emin olur senden âdem, beklemez ki incitirsin

Bülbül olur dil her dem, kem söz bitirirsin,

Hakikat âleminde ben olmayı yitirirsin,

Katılaşıp buz tutmuş yürekleri ilminle eritirsin,

Takdir de yer alır bu hal ile dirilirsin.