Senden Sonra Kalanlar

Sıcaklığın yöremden bir an uzaklaşınca

Eksilince varlığın yokluğun çoğalınca

Sensiz uykularımı ürperişler basınca

Bir kuş ölür içimde yavaş yavaş usulca

Evim barkım sarayım yıkılır viran kalır

Söner bin yıllık ateş simsiyah duman kalır

Sen bir gül ağacısın şu diken ormanında

Rüzgâr ezer kokunu gökyüzü harmanında

Ben ki seni can gibi kan gibi damarımda

Taşırım, lakin sen hep uçurum kenarında

Açmaya yeltenirsin bende bir telaş kalır

Savrulur umutlarım kupkuru bir dal kalır

Bir karanlık çağ başlar sen rengini çekince

Yazık olur güllere rengi solup yitince

Ölümden daha derin daha keskin ve ince

Aramıza bir merhaba boşluğu ilişince

Hatırı geçmez dünün yürek eşikte kalır

Bin bir parça olurum bin parçam sende kalır

Yalnız ben kaldım öksüz sürüler geldiğinde

Çığlık çığlığa her ses bir sese değdiğinde

İçimde kentler kurur yağmurlar dindiğinde

Bir sen yeşil ve diri uzaklarda bir yerde

Çoğalınca hasretin bana boşluklar kalır

Kararır vadilerim göğüm ışıksız kalır