Eksik Renk

Suskunluklarım var,

konuşsam dağılacak sandığım 

kristaller gibi,

dokunsam çatlayacak bir geçmiş.

Bir tarafım “kal” diyor,

öbür tarafım “hiç gelmemiş olsaydın

daha iyiydi.”

Bir çocuk hâlâ içimde, 

zamanın yanlış katında 

kalmış gibi.

Kapıları anahtarla değil,

hayallerle açmaya çalışıyor.

Elinde yarısı ışık, 

yarısı yara bir şey taşıyor;

adını bilmiyor.

Belki umut,

belki ondan geriye kalan.

• şiir bana aittir, görsel yapay zeka tarafından üretilmiştir.