Yokluğun Denizi



Yokluğun Denizi

Sen ve ben,

Yokluğun denizine açtık yelkeni,

Hüznü kendimize yön belledik.

Sefer tasımızda katıksız bir ayrılık,

Dilimizde tek hece:

“Yoksun artık.”

Yaz, çiz şimdi istediğini;

Okuyanın çok olur elbet,

Ama benim gibi anlayan,

Ufuklarda kaybolup gidecek.

Ve bir gün;

Dilinde, sözünde, özünde,

Cevapsız sorular kalacak.

İşte o an anlayacaksın yokluğumu...

Bir daha bulamayacaksın varlığımı.

Her doğan güne umut ekeceksin,

Ama göreceksin ki;

O umutları akan suya bırakmışsın,

Eridikçe yok olacaklar sonsuzlukta...

Be gülüm;

Hoşça kal, mutlu kal,

Ama tek kal.

— Beyhan İlhan