Sifon Meselesi

Sevmek ve sevilmek doğanın değişmez anayasasıdır, buna itirazım yok acak insanların hayattan bezdiren bazı davranışları yok mudur? Beynimizi biraz zorlayarak şu sorulara cevap bulmaya çalışalım:

İnsan doğası gereği suça mı meyillidir yoksa iyilik yapmaya mı?

Yalnızken mi en çok hata yapar yoksa toplulukta mı?

İtaat etmeyi mi öğrenir yoksa itaat ettirmeyi mi öğretir?

Kendisi için mi yaşar yoksa başkaları için mi?

Hayatta var olabilmenin ilk koşulu nedir?

Doğuştan bilgi var mıdır, varsa herkese eşit olarak mı verilmiştir?

Kontrol merkezimiz akıl mıdır, vicdan mıdır, ahlak mıdır?

Yanlışlıklar mı alışkanlığa dönüşür yoksa alışkanlıklar mı yanlışlığa?

Sizler bunları düşünedurun; gıcık kaptığım onca insan var ki... Yanılıyor olabilirim ama insanları tanıdıkça yalnızlığı daha çok seviyorum çünkü beni hem besliyor hem dinlendiriyor hem de eğlendiriyor. Yalnızken kendimi oyalayacak işler buluyorum, sıkılmıyorum,sarılıyorum var gücümle; ne ben ondan bıktım ne de o benden bıktı.

Her yerde ve her konuda devamlı kendini ön plana çıkarandan, besmele ile işe başlamayandan ve ders almadan ders vermeye kalkışanlardan gıcık kapıyorum.

Asıl yazmak istediğim konu sifon meselesiydi ancak biraz felsefe yaparak o insanların yetişme tarzlarına parmak basmak istedim; insanların eylemleri, mekân farklı olsa da değişmiyor. Camii tuvaletlerinde, otel tuvaletlerinde, hastane tuvaletlerinde veya herhangi bir yerdeki tuvaletlerde durum hep aynı.Kedi bile pisliğini örterken insanoğlu pisliğini temizlemek için sifona dokunmaktan nasıl aciz kalabiliyor?

Duvarlardaki iğrençlikleri ne yazmak istiyorum ne de hatırlatmak istiyorum. Bu tip insanların psikolojik hastalıklarının olabileceği görüşündeyim.

Temizlik imandandır.

"Lütfen sifonu çekiniz" uyarısını sadece okuyup geçmeyelim,uygulayalım.