Ve Sizleri Çok Özledim

‘’Yıllardır kendini bulutlarda saklayan

İllegal bir yağmurum.

Bir yağsam pahalıya mal olacağım.

Yoksul bir aşkın güzelliğini bilir misiniz?

Bir gül, bir güle derdi ki görse…

Yalan söylüyorum

Güller bu sıra hiç konuşmuyor bayım.’’(Didem Madak)

Güller bu sıra konuşmuyor cidden ve bir Gül olarak susuyorum acımı sekiyorum acımla ve sarkıyorum yüreğimin merdiven boşluğundan:

Düşmem an meselesi:

Mühim değil ne de olsa kırılacak bir yerim kalmadı benim

Ve ben artık bir Gül değilim.

İsmiyle müsemma bilirim insanları:

Ya, benim isimlerim?

Bir karmaşa kimine göre bir kargaşa

Ruhumun sahanlığında saklı

Bir manivela

O halde saymaya başlayalım isimlerimi.

Reşit olmuş bir çiçek mi?

Yoksa Reşat altınını yastığının altında arayan bir hayal mi?

İnkâr ediyorum da öncemi

İtiraf ediyorum hatalarımı

Çünkü ben miskin bir bankacı işsiz bir öğretmen

Aslında anasının babasının kızıyım hem de ilk göz ağrısı.

Mekân değiştirdim bir ömür aklınıza ne gelirse artık!

Atık düşleri dahi olmayan insanlar meclisine girdim defalarca

Nihayetinde batık evet, üstüne basa basa söylüyorum ki:

Batık bir gemi olmamı başarmama vesile hatta yardımcı oldular.

Ah, keşke Titanik olsaydım

En azından orada yaşanan bir aşk masalının kahramanı

Hem ben kendimi hep de Peri Padişahının Kızı b/elledim

Ama napim?

Babam beni hep öyle severdi.

Renklerim; geçtim:

Sözcüklerim…

Ah, be bayım ben sözcük ekip binlerce şiir b/içtim de

Ne mi oldu?

Batan geminin malları gibi

Enkaz altında kaldı ilhamım

Ve ben bunu hayatımda ilk defa umursamadım

Sandım ki:

Yazmasam da olur

Sandım ki

Yazacağıma daha faydalı şeyler yapabilirim

Ama ben dünde kalan miskin bir bankacı

İşsiz bir öğretmen

Olmaktan başka

Ruhunun kıvrımlarında

Dans eden bir Yıldız’dım

Ve bingo!

İşte savsakladığım kadar ismimi

Ben seçmesem de Yıldızı

Nihayetinde sürüklendim peşi sıra mehtabın

Işıyan gözlerim sönmüş…

İlham perim çekip gitmiş…

Ve dünden kalan en sevdiğim ismim iken göç etmiş

Ölü bir iklim ölü bir güle bürünmüştüm ansızın.

Kanım çekilmişti adeta

Sudan sebepler de değil hani

Sellerin taşkınlığında

Harabeye dönmüş bir çiçekten de öte

Köküme ihanet ettiğim de cabası

İşin aslı

Kendi rotamı kaybetmiş

Kendi içinde bir çıkış noktası arayan

Derdest edilmiş bir besteye dönüşmüştüm:

Sözsüz

Kalemsiz

Aşksız

Ve tüm sızımın beni boğduğu

Sızamadığım bir hava boşluğu

Uykunun dahi beni terk ettiği…

Sahi, ben kimdim kim?

Şimdime bakıyorum da an itibari ile

Sözcükleri ben bulmuyorum resmen onlar ziyarete geldi:

Başım gözüm üstüne

Kuru bir bayram tebrikini bile çok görmüşken ahvalim

Ve sözüm ona protesto ettiğim kadar kimliğimi

Ve işte dönüverdim aslıma

Aşka sadık

Renkleri ise katık

Ettiğim kültürüme

Çünkü ben bir çiçeğim

Çünkü ben bir şairim

Çünkü ben şiirin hayatın ta kendisiyim

Ve sizleri çok özledim…