Bir Ölü Kuş ki İlhamım

‘’İlk defa bu kadar sağlam yazıyorum.

Haç şeklinde 128 dikişle.

Galiba ahbap artık sana ulaşacağım.

Yeteneğim geri geldi,

Göreceksin artık kutsal dizeler yazacağım.’’(Didem Madak)

Düşlerim tekil artık ve teyelledim her birini sözcüklerim ise asla olmamalı sıradan bu yüzden sıraya dizmiyorum hiçbir kelime ve heceyi.

Hizaya gelemedik bir türlü belli ki hafıza kaybı hem radarı da kayıp şehrin şiirler gibi miskin midir ne ve telaffuzu asla değil mümkün bir katre dahi olsa sıralasaydım ya, çocukluk günlerimi.

Çocuk değilim artık ve içimdeki çocuk öldü çoktan ne zamanki çocuksu bir cümle kursam yadırgıyor toplum beni ve başlıyor alayı cümlemi alaya almaya oysaki ben alaylı değil mektepli bir kızım dünde kalsa da pek çok şey ve anı.

Çok severdim eskiden mikado çöpleri ile oynamayı hem şaşkın hem şaşalı iken oyunlarım ve kurmaca olsa da çocukluk rüyalarım mutlu iklimlerden geçtim ve hiçliğe kefil çocukluk arkadaşlarım ağlamazdı ardımdan çünkü ben tekil bir hane ve insan ve çocuktum hep de öyle kaldım.

Zaman tutanaklara geçirdi mi beni sahiden ama bilemezsin bilmez miyim hatta tahmin dahi edemezsiniz ki kefilim zihnime kefilim hayallerime ve sinsice arkamdan gülenlere de kefilim her ne kadar gülüm/semem geç çalınmış olsa da hatta ismim öyle ya, kafa kâğıdımda yazılı o ilk isim her nasılsa kıymete bindi son birkaç senedir ve ben bile unuttum gerçek adımı uyuttum da kollarında hayatın ve öykündüğüm tek insan olmasa bile sadece öykünüyorum içimde ölen o uykucu Gülüm’e.

Mehter marşıyla mı gelen istersiniz İzmir marşıyla çekip giden mi?

İyi de kimse sormadı bana, siz kimlerdensiniz.

Ne tek öyküm var anlatacağım ne de tek sıfatım var kabullendiğim artık aklına ne eserse insanların iki yakamdan da çekiştirenler mi istersiniz yoksa yakama yapışan o sümüklü elleri mi çekincelerimin?

Kıyamda filan da değilim epeydir ne de olsa içim delicesine kıyılırken söyleyin hadi, ben miyim kıymete bilen milyon dolarım olsaydı elbet bu böyle olmazdı ve ben milyon kere zikretmiş olsam da hala inanmadı insanlar çulsuz varlığıma ve bir çuval dolusu çimento ağırlığında hicranım ve hayal kırıklıklarım.

Öyküm yazıldı defalarca kalemimin nezdinde belki de yüzlerce öykü yazıldı ve ne hiç biri bendim ne de her biri sadece ruhumun kavisli yollarında hıçkıran o çocuğu susturmak adına yazdım ben nicesini ve şimdi içimdeki o ölü çocuk değil mi ki hıçkırmayı sonlandırdı ne yazasım var ne yaşayasım belki de yavuklumu öldürmeliydim köydeki o düğün gecesi ertesi.

İnandınız değil mi bir hatta birden fazla yavuklum olduğuna ki olabilirdi de eğer ki benden onay çıksaydı ve Külkedisi misali üvey kardeşlerimden değil de özbeöz kimse kendi kanımdan kimsesizliğime haybeden çimento döküp kimsesizliğimi tescilledi.

Öyküm.

Öykülerim.

Bir de öldürdüklerim.

Ve de öykündüğüm eski ben.

Özverimle ve özümle ve ön sözümle nokta koymayı sonunda yeniden başardım yazmamın üstünden geçen on beş senenin nezdinde önce içimdeki çocuk öldü sonra ilham perim ve yazdığım o şiirimdeki gibi ilham ve bizim İlhan buralara uğramaz oldu son zamanlarda.

İkna edebildiğim kadar iç sesimi sadece bastırdım yetmedi darağacında astırdım yetmedi askıda ekmek gibi ilhamımı eşe dosta dağıttım.

Bir ölü kuş ki ilhamım.

Bir ölü güvercin misali kanadı kırık…

Ne şerh düşerim asla yazmam diye ne de yemin ederim, yazacağıma dair de söz veremem çünkü beş vaktin altıncısı iken içimdeki yankı ve ruhumun siren sesleri, pekişen bir hasretle yazıyorum bu satırları an itibari ile.

Ölüden bozma değil elbet cümlelerim her biri sağ bazen sağ gösterip sol vursa da ve vuran sol yanımdan uçuşan söz öbekleri bakınız yeniden doldurdu boş sayfaları ve işte en sevdiğim ve sakın da sormayın bana, neden ilham perinin başını vurdurdun diye çünkü ne izin verdim ne set çektim sadece hayatı doğal akışına bıraktım bilemedim de çöllere yağmurun her gün yağmayacağını ve işte kuru bir dere yatağında açan bir çiçek misali selamlıyorum sizleri ve şerh düşüyorum an’ a ve tüm anılarıma en çok da özlediğim kadar sizleri bir de yavuklumu elbet annemin de sesi gitmez iken kulaklarımdan…