Küllerden Nefesim

Yorgunluğu bedenimde hissetmek istiyorum artık

Zihnimi parçalayan bir ketenpere olmaktan çık

Sıkıldım senden

Alışıgelmiş parçalarımdan birisin 

Devam etmek istemiyorum 

Dinlenmek pahalı bi ilaç olsa gerek

Sanıyorum ki herkes fakir 

İçimden bir parça kopuyor 

Göğsüm daralıyor 

Nefes alamıyorum 

Boşlukta hissederek ilerliyorum 

Yolumu bilmeden 

Önümü görmeden

Yolda mıyım onu bile bilmiyorum 

Kıvılcımlarla geliyorlar 

Oysa ben kül olmuşum

Külü tekrar yakmaya kimin gücü yetebilir ki

Aldığın nefese yayılır dağılır gider 

Sen farketmezsin aldığın her nefeste kimler var 

Kimilerin “ah”ları kimilerinin” keşkeleri”

Kimilerinin söyleyemedikleri 

Belki de senin anlayamadıklarındır 

Kafamın içi anason kokuyor 

Darmaduman, sarhoş, en sevdiğim şarkının introsu gibi

Tam toparladım derken, 

Sen giriyorsun bi bakışla toz bulut ediyorsun 

Bu kadar derinden hissetmemiştim o bakıştaki bende uyanan yarayı 

Akşam olunca daha da bi belirginleşiyordu sanki

Dinlememek için içimdeki seni masallarla dolu hayaller dinliyorum 

Görmemek için içimdeki seni gözlerimi kan çanağıyla dolduruyorum 

Düşünmemek için içimdeki seni,

İşte onu yapamıyorum 

Bi şarkı giriyor kulağıma 

Nefesimi sana veriyorum 

Geri nefes alamıyorum

Alsam bile yaşayamıyorum

Konuşursa bi hayvan sanmazsın insan 

Sen bana öyle bakınca , ilgiyi sandım sevgi 

Uysal başlı olmuş gidiyorum , esirin olmuş 

Esirim olan sensin 

Kendimi böyle avutuyorum