Leylaklar Nisanda Güzeldir

Bir çift el uzanır, görünmeyen yarama;

Nazik, şefkatli, iyileştiren parmak ucuyla.

Uykusuz, karanlık gecelerin şafağı söker,

Sükûnetle sakinleştirir beni mavi odada.

Titrek yüreğim yerinden çıkacak sandım;

Korkuyordum, labirenterimde dolandım.

Zorlandım hep, aksayarak dolanandım;

Tüylerimi ürperterek cımbızla yolandım

Sessiz hiç konuşmuyordu mazide o gün;

Bilmiyordu belki, görmedi ben gibi birini.

Nereden bilsindi ki, söylemesem içimi…

Olanları aktardım; kimbilir onda ne uyandı.

Bu şiir senin için yüzüne karşı diyemem;

Yürekçemin dışında hiçbir dil bilemem.

Dizelerim dışında cümleler sarfedemem;

Bil istedim, ellerinin ayasında merhem vardı.

Şairim,seni senden alır, yazar geri sunarım;

Kâinat sığar kalbime, şifacıya da damıtırım.

Onca zamansız vakitlerde çektin derdimi;

Hep gülümse, bir gün orda olmayacağım.

Seni sol yanından devşirip yansıtıyorum;

Güneşi baş ucuna bırakıp gülümsüyorum.

Yağmur yağdığında hep masamda otur;

Hoş kokan leylak rengi çiçeği bırakıyorum.

Sana sunacak eş değer hediye bulamadım;

Benim için derlediğin öyle çok değerliydi.

Çam sakızı, çoban armağanı varlığını kabul et;

Parayla satın alınan yanında pul bile değildi.

Bak artık korkmuyorum, şifa veren halinle;

Utanmıyorum bak, önünde düştüğüm hâle.

Kader bazı ruhları nisan şakasında harmanlar;

Takvim yaprağında o tarihte güne kayıtlar.

Bir farklı kutup ikizim olduğunu bilmiyordum;

Sen benim sessiz ve konuşmayan yanımsın.

Aynı ayın çocukları olduğumuzu yeni bildim;

İkizim, içindeki güléç yüzlü çocuğu uyandır.

Hamiye GÜL