Kalbimin Ortasından Geçen Nehir

Yine aklımda kaldı,

Devr-i daim gibi dönüp duruyor içimde.

Kalp haykırıyor, dil yanıyor durmadan,

Mantık diz çöküyor, eriyip gidiyor,

Her şeyin ortasında o kalıyor

yalnızca o.

Boğazımda ateşten alevler büyüyor,

İçime sığmıyor, dağları yarıp taşıyor.

Sular gibi coşkun, kıvılcım gibi yakıcı,

Göğsümü delip fışkırıyor dışarıya.

Uzayan gecelerde yangın var içimde,

Uyku korkup kaçıyor gözlerimden.

Bir eksiklik değil, koskoca bir fırtına,

Gitse de peşimden geliyor, yakamı bırakmıyor.

İyi mi, kötü mü sormuyorum artık,

Vakti yok; ansızın kapımı kırarcasına geliyor.

Hayallerimi darmadağın edip küllerini savuruyor,

İçimde kasırgalar, volkanlar estiriyor.

Zamanlı zamansız, her nefeste çalıyor kapımı,

Ne zaman geleceği bilinmiyor,

Adını koymak ne mümkün,

Çünkü o, adların ötesinde bir şey;

Kalbin en derin kuyusunda

sonsuz bir yanık bırakıyor.

Ve ben o yangının içinde

Susuyorum…

Susuyorum, hayalimden çıkmasın diye.

Yeter ki orada olsun,

Sislerin, karanlıkların içinde bile.

Gözümün önünden gitmesin.

İstediğim gibi olmasa da,

Hayaliyle yatıp,

Hayaliyle kalkayım.

Bir ömür sürmese bile,

Bir an olsun içimde kalsın.

Yaz ortasında buz gibi akan bir nehir var ya,

İşte odur.

Kalbimin tam ortasından geçer,

Yandığım yerde serinlik olur.

Öyle bir ferahlık bırakır ki içimde,

Anlatmaya kelimeler yetmez...

mesakin-14/06/2026