İçimiz de Kalan İzler

Omzumda görünmez yükler,

Zamana takılır, peşime düşer.

Geçmişten kalan solgun izler,

Gölge gibi ardımdan yürürler.

Derinlerde kapanmayan yaralar,

Sis gibi çöker yüreğimin üstüne.

Dün attığım sisli adımlar,

Bugün sessizce gelir önüme.

Kaçmak isterim uzak diyarlara,

Ama yollar yine bana döner.

Ne kadar zaman geçerse geçsin,

Bazı izler yerinde kalır meğer.

Estağfirullah, Estağfirullah'el-Azim,

Zihnime format çekmek isterim,

Eski kayıtlar silinsin diye.

Fakat en tenha gecelerde,

Habersizce kapımı çalarlar yine.

İzinsiz karşıma otururlar,

Tek kelime etmezler ama;

Sessizlikleri bile yeter,

İçimdeki sızıyı büyütmeye.

Öyle izler var ki içimde,

Ne adı anılsın isterim,

Ne de yüzü görünsün.

Bu dünyada karşıma çıkmasın,

Öte yolda önümde durmasın.

Rüzgâra karışsın izleri,

Silinsin bütün yankıları.

Ne gönlümde sızı bıraksın,

Ne hatıralar gelip otursun.

Yine de umut tükenir mi?

Rahmet kapıları kapanır mı?

En uzun gecelerin ardından bile

Bir sabah doğmaz mı?

Affın serin gölgesinde bir gün,

Yüklerim hafifler belki.

Geriye yalnızca alınan dersler kalır,

Pişmanlıklar değil.

Umudumuz izlerin değil,

Huzurun kalmasıdır o gün.

Geçmişten kalan yaraların değil,

Rahmetin iz bırakmasıdır gönülde.

mesakin-15/06/2026