Yorgun Düşüncelerim

Gecenin sessiz karanlığında 

yine yorgun düşüncelerim.

Ne istiyordum ben?

Hayat akıp giderken

ne istemeliydim ki?

Tükenmiş umudum mu ağırdı,

yoksa gücüm mü…

hangisi daha çok bastırıyordu içimi?

Ben ne istiyordum,

neydi benden beklenen?

Beklentiler fazla,

yaşamak bir yük gibi…

Yorgunum, anlasan keşke.

Saçlarım ağır artık.

Susmak, konuşmaktan

daha çok yer kaplıyor içimde.

Bir anlasan beni…

Gözlerim yollarda,

umudum gökyüzünde,

ruhum Allah’ta…

Kayboluyorum kendi içimde.

Ama sonra…

bir sessizlik değil bu bu kez,

bir bekleyiş var içimde.

Çünkü biliyorum,

en koyu gece bile

sabaha yer açar.

Belki ben de

o sabahın içinde

yeniden nefes alırım.

Yorgunluğum geçmez belki,

ama taşıdığım yük

hafifler bir gün.

Ve o gün…

kendime yeniden dönerim.