Burnumuzdan Solumak

Plansızlık ve programsızlık ise bizi en çok kızdıran ve yıpratan etkendir. Arkadaşın hatrı olmasa bir dakika bile durmam bu iş yerinde. Ancak "Senin getirdiğin adam şöyle yaptı, böyle yaptı, yarı yolda bıraktı." demesinler ve arkadaşın yüzünü kara çıkarmamak için sabrediyorum. Bıçak kemiğe dayanınca da gözümü kırpmadan gerekeni yaparım. Zaten ne ihbar tazminatım var ne de kıdem tazminatım; arkama bile bakmadan çeker giderim. Nasıl olsa üç-beş ay sonra onlar çıkaracaklar işten. Çektiğimiz çile yanımıza kâr kalacak ve şimdilerde peşimizden dolaşanların birçoğu arayıp sormayacak.

Dün akşam yemeğine sayılı saatler kalmıştı. Asistan kız gelip, "Kumpir vereceğiz." deyince burnumuzdan solumaya başladık. Üstelik bu son dakika golleri ilk olmuyor... İki tane yanlış var: Birincisi, o ürünün yetişmesi için yeterli süre yok. İkincisi ise şefler varken neden asistan muhatap alınıyor? Geldiğinden bu yana kimlerin kimlerin adamı olduğunu anlamak zor olmadı benim için. Ancak kimseyi kırmamak adına yuttuğumuz sözler bazı durumlarda içimizi yakıyor.

Bakıyorum etrafa; herkes bir yolunu bulup o yoldan ilerliyor. Kendime "kurtarıcı" rolünü üstlenip terör estirmek istemiyorum. Dedim ya, adamının adamı var; haklı olsam bile haksız çıkarılma ihtimalim var...

Her iş yerinde ufak tefek sıkıntılar olur; ne işletmeler ne de ilişkiler dört dörtlüktür. Atalarımız, "Ya bu deveyi güdeceksin ya da bu diyardan gideceksin." diyerek nokta atışı yapmışlar. Bazı meseleleri akışına bırakmak gerekir, suyu bulandırmamak için...