Velilere Acil Yardım

Mezuniyetler artık bir başarı kutlaması olmaktan çıktı; resmen bir zulme, bir eziyete dönüştü. Alan var, alamayan var; nedir bu çılgınlık? diye sığ bir eleştiri yapmayacağım. Ben sadece psikologların, sosyologların ve aile terapistlerinin bu toplumsal histeriye ne diyeceğini duymak istiyorum.

Milli Eğitim Bakanlığımız ya da Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığımız, bizim bu dengesizce sağa sola savruluşlarımıza, bu aşırılıklarımıza artık ne zaman bir düzenleme getirecek?

Sade ve doğal olanın zarafetini ne ara kaybettik? Lüks tüketimin peşinde koşa koşa yorulmadık mı hala? Bu nasıl bir mutluluk arayışı, nasıl bir nefis doyuramayışıdır? Vallahi bir çocuğun mezuniyetine yaptığım masrafa bakıyorum da, Bu parayla neler neler yapılırdı... diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Nefsim avuçlarımın içinde, şaşırmış kalmış, bana bakıyor.

Kendi ellerimizle şişirdiğimiz o koskoca prestij balonu, tören bittikten birkaç dakika sonra sönecek, patlayacak. İşin en acı tarafı ne biliyor musunuz? Biz bugün çocuklarımıza dur diyebiliyoruz, onlara sınır çizebiliyoruz da... Asıl velilerimize, yani kendimize söz geçiremiyoruz.

Çocuklarımıza sınır koymayı bıraktık, şimdi velilerimiz için acil yardım çağrısı yapıyorum. 

Bizi bu yarıştan kim kurtaracak?