Ne Renk Giyeceğimi Ben Bilirim

Artık ne renk giyeceğime de neyi seçeceğime de sadece ben karar veririm. Dünyanın bir yerinde masum yetimler gözyaşı dökerken, çaresizlikle ağlarken; hiçbir şey yokmuş gibi salına salına renkli elbiseler kuşanıp üzerime caka satamam, fors atamam. Ben bu lüksü ve şatafatı reddediyor, kendimi o sessiz çocukların çığlığına feda ediyorum. Ben, artık o kimsesiz yetimlerin sesiyim.

Dünyanın tüm cafcaflı renklerini yüreğimin derinliklerine gizledim. Masmavi gökyüzüne uçurtmalar uçurdum ve o uçurtmaların kuyruğuna yetimlerin feryadını, o ağır ahını bağladım; öyle ki bu feryat mağmanın en derininden arşın en yücesine kadar ulaştı. Şimdi bu acının hürmetine, üzerime karaları sarmayı tercih ediyorum. Benim bu yasımı, bu sessiz direnişimi hiç kimse bilmese de görmese de ne gam... Allah biliyor ya, gerisini boşver gitsin be!

Bizler ne yazık ki modern dünyanın, modacıların esiri olup nefsimizin tuzaklarına düştük; o asil takva anlayışını zamanla unuttuk. Ben renkli kıyafetlere, dünyanın geçici heveslerine fazlasıyla doydum. Artık o cıvıl cıvıl, renk renk elbiseleri ve umutları sadece çocuklarıma giydireceğim. Kendime gelince; ben artık dışarının gözlerine hitap eden biri değil, sadece kendi evinde, sadece eşine bir çiçek gibi açan o asil mahremiyetin kendisi olacağım...