Kör Kuyu

Karnımın tam ortasında,

Dipsiz bir kör kuyu var,

Önüne ne gelirse yutar.

Nemli, soğuk, karanlık ve paslı,

Çoğu zaman ağlamaklı,

Çoğu zaman yaslı,

Doymak bilmez bir iştahla,

Bir kara delik misali

Çeker içine her şeyi,

Umudu, mutluluğu, neşeyi ve sevinci.

Ne atsam yetmez ona,

Bir ömür döktüm koynuna.

Kimi zaman bir hatırayı,

Kimi zaman yarım kalmış duayı,

Kimi zaman da çocukluğumdan kalma

Kırık bir rüyayı.

Doldururum sanırım,

Her defasında aldanırım.

Çünkü o kuyu toprak değil,

Çünkü o kuyu taş değil,

İçimde büyüyen bir yokluk,

Adını koyamadığım bir eksikliktir.

Ve geceleri sessizlik çöktüğünde,

En çok onun sesini duyarım;

Derinlerden gelen o yankıyı...

Sanki bana durmadan,

"Daha neyin kaldı?" diye sorar,

Ben de cevabımı yutarım.