Ardaya Veda

Zorla güzellik olmazmış. Geldiği günden beri çalışmak istemediğini o kadar çok belli etti ki... Görünen köy kılavuz istemez; aklı hep başka yerlerdeydi. İlk gün söyledim:

"Bu işi yapmak istemiyorsan, bir an evvel başının çaresine bak!"

 Servisi kaçırmış, işe geç geldi. Görenler bir ton dayak yediğini sanabilirdi; bitkin görünüyordu, dalgındı, düşünceliydi, planlar yapıyor gibiydi. Sarhoşlar gibi sağa sola devriliyor, verilen işi aksatıyordu. Bizim gözümüzde onlar hâlâ çocuk. Normal bir işçinin gösterdiği performansı göstermesini beklemek zaten haksızlık olur.

Haftalık izninin değiştiğini öğrendiğinde adeta sinir sistemi çöktü; tuhaflaştı. Malzeme almaya gidip gecikince, "Hastayım, kusuyorum," dedi. Ayılmalar, bayılmalar... İnsanlık hâli; hastalık her an olabilir ama bu haberi öğrendikten sonra fenalaşması bizleri şüphelendirmedi değil.

"Stajımı yakacağım, okulu bırakacağım."

Zaten annesinin zoruyla okuyordu.Bugün itibarıyla da bu kararını netleştirdi. Yazık oldu. Gençlere çok üzülüyorum ve durumun bu hâle gelmesinde sadece annesi suçlu değil; hepimiz suçluyuz. Yüzüp yüzüp kuyruğuna gelmiş, mezun olmasına bir senesi kalmış bir genç okulu bırakıyor...

Kendi hayatımdan örnekler verdim; büyük konuşmamasını, benim de bir zamanlar aşçılığı sevmediğimi ancak zamanla bu mesleğin bir tutkuya dönüştüğünü anlattım. Yolun başında olduğunu, çok şey başarabileceğine inandığımı söyledim. Meslek sahibi olmak için illa diploma gerekmediğini, ailesi ve öğretmenleriyle konuşup ortak bir karar alması gerektiğini de ifade ettim. Fakat söylediklerimin bir kulağından girip diğer kulağından çıktığını çok iyi biliyorum...

Mevsimler gibi duygular da değişkenlik gösterebilir ve ergenlik dönemi oldukça çalkantılıdır. Gençlerimizi zorlamayalım, omuz omuza verelim,yol gösterelim, alternatifleri sunalım fakat tercihlerini  kendilerine bırakalım.