Kırık Kilitler

Beni bir çölün dinginliğine mahkum ettiler,

Adımlarım hep o görünmez sınırların gölgesinde büyüdü.

Edebin o soğuk, ince danteli örtülürken üzerime,

İçimde bir kadın, kendi rüyasından sürgün edildi.

Yıllar, bir odanın lambası gibi sessizce söndü,

Ne bir itiraz, ne bir taşkın neşe hakkı...

Sessizce ağlamayı öğrendiğim o kuytu köşeler,

Şimdi bana saklanmanın değil, durmanın yükünü fısıldıyor.

Fakat kırıldı o sarsılmaz sandığım mühür,

Ne bir fırtına koptu ne de dünya yıkıldı.

Sadece usulca kaldırdım başımı düştüğüm yerden,

Ve ilk kez kendi sesimin rengiyle tanıştı tenim.

Şimdi dudaklarımda hem bir vedanın burukluğu,

Hem de yarım kalmış bir kahkahanın acelesi var.

Gözlerimi kapatıp rüzgâra bırakırken ruhumu,

Geç kalmış olmanın sızısıyla, kendimi kucaklıyorum...

Fevzen.