Olduğu Yerde Kalsın

Gece omuzlarına çökerken,
ikimiz de başka sessizlikler giyindik.
Sen ufka bıraktın içindeki ışığı,
ben karanlığa emanet ettim adını.

Aynı gökyüzüne baktık belki,
ama yıldızlar başka dillerde sustu.
Yakın olmak yetmedi bazen;
hayat, en derin uçurumları
iki kalbin arasına kurdu.

Ne büyük sözler tükettik
ne de görkemli vedalar yaşadık.
Sadece eksik kalan cümleler,
yarım gülüşler
ve içimize sığmayan bir mevsim kaldı.

Zaman geçti...
Acı, sesini alçalttı.
Özlem, ağır ağır
hatıraya dönüştü.
İnsan, en çok da
alışamadığı şeyi içinde taşımayı öğreniyor.

Ne senden bir dönüş bekliyorum
ne de zamandan bir lütuf.
Her şey olduğu yerde kalsın;
ben payıma düşen sessizliği
razı olarak taşıyorum.

Artık ne eksiğimle savaşıyorum
ne de kadere sitem ediyorum.
Bazı hikâyeler yarım kalınca değil,
kabullenilince tamamlanıyor.

Fevzen.