Hiçbir Şeyi Olmayan Neyini Kaybeder

İnsanoğlu çıplak doğar. Çıplak bakar çevresine. Kıyafetlerini giydirenler, fikirlerini de

giydirir. Her giyilen kıyafetin anlamlarının olduğunu büyüdükçe öğrenir. Kıyafeti ne

tarafa çekilirse o tarafa meyil eder. Bazen her çekilişinde sökülür, yırtılır. Yamalar

kondutturur kıyafetine her biri farklı yamalar. Sonra bakar ki kıyafetini çekiştirenler

yoktur etrafında. Ama kıyafetine kondurttuğu yamaları hiç bitmez. Sökülmesini,

yırtılmasını beklemeden kondutturur özenle her biri farklı yamalarını. Ve sonra dönüp

bakar aynasına her ne kadar yamaları farklı olsa da ipi hep aynı iptir. Sonra bir bebek

gibi bu ne demeye başlar yeniden. Bu sefer koyduğu yamaları teker teker çıkarır. Bu

ne? Bu ne? Diyerek. Bakar ki bilebildiği denizin içindeki bir damla bile değil. Ve

koyduğu yamalar bir damlayı bilemeyecek kadar küçük. Ve sonra soyar bedenini ve

gözlerini. Anlar ki çıplaklığından başka sahip olabildiği yoktur insanoğlunun...

Bahtinur Cano