Fakir Edebiyatı

Fakir edebiyatını bilmeyen ve yapmayan birine devrimci diyemezsiniz. Zenginlerin tabi sonradan görme ve haksızlıklarla kazanılmış bir serveti yoksa, zenginlik edebiyatı yaptıklarına pek rastlamazsınız. Öyle zenginlerin zenginlik edebiyatını fakirler yapmayı kendileri için sınıf atlama olarak görürler. Ve ballandıra ballandıra anlatırlar bununla kendilerine övünç çıkarmayı da atlamayarak.

Fakirlik edebiyatı siyaset içinde olması gereken zorunlu bir edebiyattır. Bu yüzden fakirlik bitirilmeye çalışılmaz. Büyük çoğunluğun yoksul, fakir olması devletlerin yönetiminde söz sahibi olanların işine gelir. Fakirler, fakir edebiyatını zenginlerden dinlerken, kendi hayatlarının bu insanlar tarafından söyleniliyor olmasıyla bahtiyar ola dursun zenginler bununla zenginliklerine daha çok zenginlik eklerler.

Bir fakire zenginlik nasıl olur ya da zenginken nasıl yaşanılır bunları öğretemezsiniz. Zenginin vereceği ikinci el eşyası ve sofrasından bir iki lokmalık yemekler fakirin zenginliğe dair beklentisi ve zengince yaşadığını sanması için yeterlidir. Fakirlikle ideolojide aynı oranda seyreder. Fakirlik edebiyatını en iyi yapan taraf kazanır. Emekten, işçiden, alın terinden, kutsallıktan bahsettiğinizde büyük çoğunluğun kararında etkilisiniz demektir.

Önce açlık ve sefalet içinde bırakın sonra bir ekmek biraz aş verin. Köleniz olmak için birbirleriyle dövüştüklerini göreceksiniz.

Açlık ve sefalet görmüş topluluklar zengin olmayı değil, zenginin yanında köle olmayı tercih ederler.

Bahtinur Cano