Mübeccel

Biliyorum artık çok uzakta....

Zihnimin derinliklerinde biraz sen varsın tutuklu..
Bir sana kurulmuş  zaman denilen bu tuzakta , mutlu olduğun bütün anları unuttun mubeccel...
Korkuyorum belkide  kimsesizliğinde  beni  yakalıyacak olan  sadece ecel..

Biraz renksizlik hakim  hayatımın duvarında, siyah değilde...
Beyazın içinde gizlenen bütün renkler , zihnimin bir oyunuyla gerçekliğe kavuşuyor...
Çok zor kabullendim  bu kaideyi, sen ise  kafamda bir abidesin...
Bütün iyi olan şeyleri üstlenmek mi senin fazifen?

Nesin?...

Melek değilsin ve lilith'de , düşüncelerim fikirlere dönüşürken sönükleşmekte....
Biliyor musun? Yaşamayı denerken yavaşça ölüyorum ...
Günleri ,ayları hatta yılları bile karıştırıyorum....